بچه که بودیم زمستون برامون یه معنای دیگه داشت. زمستون یعنی تعطیلی مدرسه، یعنی سرماخوردنای شدید، یعنی باریدن برف، یعنی برف بازی.
یادمه وقتی برف می اومد داداش و بابا می رفتن بالا پشت بوم و برفارو پارو می کردن و ما بازیگوشوانه توی کوچه می ایستادیم و داد می زدیم: "بریز اینور، بابا بریز اینور" و وقتی از یه طرف برفای کوپه شده روی هم می رفتیم بالا و از اون طرفش سر می خوردیم پایین، چه جیغ و دادی راه می افتاد. کم کم بین بچه ها دعوا می شد که "این سرسره مال ماست؛ برو دم در خونه خودتون بازی کن" ولی یه کم بعدش دوباره داشتیم با هم ازش سر می خوردیم پایین.
یا وقتایی که سعی می کردیم برفارو روی هم جمع کنیم و به زور یه آدم برفی_ که به همه چی شبیه بود الا آدم_ درست کنیم بدویم از مامان دو تا زغال و یه هویج بگیریم به زور بگیم اینا چشم و دماغشن و کلی سر کیف شیم با آدمی که ساختیم.
( راستی اگر خدا درست کردن آدم و دست بشر می داد چه شلم شوربایی از توش در می اومد نه؟)
دلم به حال بچه های الان می سوزه. وقتی زمستون می شه دیگه برفی نمی یاد؛ تازه اگرم بیاد هیچ کس پشت بومی رو پارو نمی کنه چون سقف همه ی خونه ها یا ایزوگام دارن یا شیروونین و احتیاجی به پارو شدن ندارن. دیگه بچه ها مزه ی سرسره بازی روی کپه های برف و نمی فهمن؛ دیگه بچه ها نمی دونن تونل باز کردن از توی کپه های برف چه مزه ای می تونه داشته باشه.
ای کاش بچه های ما هم مثل ما بچگی کردنو لمس می کردن. ای کاش.